CONCERT AGENDA ETERNAL ROCK

Brian en Duncan begonnen voor het eerst met het schrijven van muziek in het begin van 1976, Brian met een goedkope gitaar en Duncan op een paar koekblikken. Brian had een poster van een album van Phil Manzanera met de titel Diamond Head, uitgebracht in 1975, waarvan hij dacht dat de naam van het album ook een goede naam zou zijn voor een band, maar men zocht nog een zanger en men organiseerde een auditie voor hun schoolkameraden, totdat iemand de naam noemde van Sean Harris, die men Be Bop a Lu La had horen zingen, dus vroeg Brian aan Sean om een auditie te doen, en na 1 nummer wist men voldoende en vroeg men hem bij de band. Colin Kimberley, een vriend van Brian op de lagere school, maakte de bezetting compleet.

Het eerste demo bandje werd gesneden in 1978 in een studio in Kidderminister. Dit werd gebruikt om optredens te vergaren en een copy werd gestuurd naar Geoff Barton van Sounds, die onder de indruk was van de band en hun op de speellijst zette en een interview organiseerde. Men ging door met optreden, wat hun geen windeieren legde. Men mocht openen voor o.a. ACDC en Iron Maiden.

In het begin van 1980 startte de band met Diamon Head Music, met als achterliggende gedachte hun eigen zelf gefinancieerd materiaal uit te brengen. Hun eerste single was Shoot OUt The Lights, met aan de achterkant het nummer Helpless, alles op het label van Happy Face Music.

Toen nam men het album op dat bekend zou worden als hun eerste echte album. Net als het vierde album van Led Zeppeling, had het geen officiele naam en men refereerde eraan als het Witte Album, of Lightning to the Nations. Er werden in het begin 1000 stuks van gedrukt, allemaal met een witte hoes. Iedere single werd door een van de leden van de band gesigneerd. Ze waren alleen verkrijgbaar tijdens hun optredens of te bestellen per post voor het bedrag van 3.50 Britse pond. De volgende persing van 1000 stuks werd gemaakt met een tracklijst erop. Er stonden 7 klassieke nummers op, waaronder Am I Evil, The Prince en Sucking my Love.

De volgende single was Sweet and Innocent, ook afkomstig van het witte album, met als b-kant het nummer Streets of Gold. Twee nieuwe nummers arriveerde in 1981 op het label van DHM Records, een dubbele A-kant van Waited Too Long en Play it Loud. De Diamond Lights 12 inch EP volgde niet lang daarop en bracht ons het nummer It's Electric, alsmede nog 3 andere nieuwe nummers, We Won't be Back, Diamond Lights en I don't Got.

Later in 1981 tekende de band bij MCA Records waarvoor men als eerste de From Cuts EP uitbracht met de nummers Call Me, Trick or Treat, Dead Reckoning en een nieuwe versie van Shoot out the Lights. De tweede single In the heat of The night werd uitgebracht, net voor het uitkomen van het Borrowed Time album.

Een dubbele single met de live versies van Play it Loud en Sweet and Innocent, opgenomen in de Zig-Zag Club en samen met een 14 minuten durend interview met Tommy Vance verscheen in juni 1982.

Diamond Head speelde een fantastische set op het Reading Festival, bestaande uit een mix van oude en nieuwe nummers. De live versie van Sucking My Love, zou later uitgebracht worden als 12inch versie samen met Out of Phase en de hele set ongeveer 10 jaar later als deel van de BBC session series.

Living on Borrowed Time werd uitgebracht in september 1982, met een dubbele hoes vol met kunstwerk van Rodney Matthews en kwam de UK charts binnen op plaats 24. Er volgde een tour van 12 datums in Oktober en November van dat jaar ter ondersteuning van het album. Men trad op in het Birmingham Odeon, Manchester Apollo en het Londonse Hammersmith Odeon.

1983 was het jaar van het verschijnen van de single Making Music, als voorloper van het album waarvan men ook dacht dat het Making Music zou gaan heten, maar later werd veranderd in Canterbury. Tijdens de opnames besloten zowel Duncan als Colin de band te verlaten. Colin speelde toch enkele nummers op het album in, maar werd tenslotte vervangen door Merv Goldsworthy, die later FM zou oprichten. Robbie France nam de drumstokjes over. 20000 stuks werden van dit album gedrukt met een fout in het eerste nummer waardoor dit oversloeg. Dit beinvloede vervolgens de verkoopcijfers waardoor het album slechts op plaats 32 binnenkwam.

Out of Phase de tweede single werd uitgebracht met het nummer The Kingmaker op de achterzijde. De band speelde op het Donnington Rock Festival in de zomer van 1983, en kort daarna werd keyboarder j25h Phillips-Gorse aan de band toegevoegd. De band maakte de Europeese tour samen met Black Sabbath in september. En verdere tour vond plaats in zalen zo groot als het Odeon in oktober van dat jaar ter ondersteuning van het album Canterbury.

De band bereidde zich voor op het vierde album met de naam Flight East in 1984, maar werd men laten vallen door MCA. Toen de manager er niet in slaagde hen een contract te bezorgen bij MIDEM music, ging de band uit elkaar.

De oorspronkelijke bezetting kwam weer bij elkaar voor te jammen op Helpless en Am I Evil, samen met Metallica op een van hun optredens in het NEC center in Birmingham.

Het volgende jaar zouden Brian en Sean samen met Karl Wilcox en drummer Eddie Chaos, de band nieuw leven in blazen. Men speelde enkel nieuw materiaal en de band werkte een kleine tour in diverse kleine britse clubs onder het pseudoniem Dead Reckoning af.

Het was ogenschijnlijk dat de band terug was. De band dook het studio in om nummers voor een EP met de naam Rising Up op te nemen. In plaats van de EP nam men een 12 inch single op met 2 nummers die alleen te verkrijgen was tijdens optredens en in specialistische platenzaken. Wild on the Streets vond zijn oorsprong in 1978, maar was nooit voltooid en opgenomen. Can't Help Myself zorgde voor het completeren van de single.

Na afloop van 2 clubtours werd Chaos vervangen door Pete Vukovic om het album Death and Progress op te nemen. Op het album spelen enkele bekende gasten ook mee. Gasten zoals Dave Mustain op het nummer Truckin. Tommy Iommi speelt als gast muzikant op het nummer Starcrossed, waarop hij een zeer bekende solo ten gehore brengt.

Voorafgaande aan het uitkomen van deze schijf, opende de band in de Milton Keynes Bowl voor Megadeth en Metallica, op 5 juni 1993. Van het album werden 50000 stuks verkocht aan hun nog steeds hondstrouwe fans.

Deze show zou later worden uitgebracht onder de naam Evil Live, in 1994, samen met wat extra nummers van de Death en Progress sessies. Dit zou de laatste show van Diamond Head voor een periode van 7 jaar zijn.

Aan het eind van 2000 begonnen Brian en Sean met een accoustisch project, waarbij men sommige nummers die reeds op albums verschenen waren bewerkten voor accoustische weergaven, samen met nieuwkomer Floyd Brennan. Het trio deed een paar low-profile optredens voordat men de 4 nummerige EP zou opnemen en zou optreden op het Rock Shield Festival in Burton on Trent.

De accoustische shows zorgden ervoor dat het interesse in Diamond Head weer toenam en men begon met het schrijven van enkele nieuwe nummers. Vroeg in 2002 werd men gevraagd om het New Jersey Metal Meltdown Festval te openen, iets wat de band zich niet liet ontgaan. Dit was het moment waarop Eddie Moohan en Karl Wilcox terugkeerden. Enkele weken oefenen en een kort britse tour warmde de band op voor het grote werk, een tour op amerikaanse bodem. Hun headliner optreden was een succes waarbij de amerikaanse fans voor het eerst de kans kregen de band live te zien.

Meer nieuw materiaal werd geschreven en fans hoorden nieuwe nummers als Shine On en Forever 16, tijdens een andere UK club tour in september 2002 en een knallende afsluiting van het Bloodstock Festival. Aan het eind van 2002 en het begin van 2003, dook Diamond Head de studio in met Andrew Scarth voor het nieuwe album. Ondanks dat het album al klaar was, was Sean niet overtuigd ervan dat men er goed aan deed om het album uit te brengen onder de naam van Diamond Head, of het ten gehore te brengen tijdens optredens. Dit betekende dat het album nooit het daglicht zou zien. Vastbesloten om verder te gaan, speelde de band een korte set op het Wacken Open Air Festival in 2003 met ex Tygers of PanTang Jess Cox als zanger.

In 2004 zou voor de band een mijlpaal worden in hun geschiedenis, toen men een nieuwe periode begon met zanger Nick Tart. Dat jaar zou de band veel oefenen en was men bezig met het schrijven van nieuwe nummers als herboren band, en werd het nieuwe album samen met Nick opgenomen. Het album kreeg de naam All Will Be Revealed. Het eind van het jaar zag hen hun eerste optreden voor het publiek in JBs in Dudley geven. Men greep terug op iets uit het verleden en hun doe het zelf houding, men drukte 1000 zelf gefinancieerde copiën van het album, welke heel snel uitverkocht zouden zijn, via de verkoop op optredens en via hun website.

In 2005 vertrok de band voor een uitgebreidde Europeese tour, waarbij men als supportband voor Megadeth optrad, waarbij de tour een doorslaand succes bleek te zijn, de lange rijen fans verbijsterend achter latend.

2005 zou een succesvol jaar voor de band blijken te zijn, Cargo Records nam All Will Be Revealed op en gaf het album een volledig commericieel tintje waardoor het door een breder publiek dan de paar gelukkigen voorheen wist te bereiken. Men sloot het jaar af met wederom een korte tour en Diamond Head speelde headliner tijdens het 25 jarige jubileum van de NWOBHM in het London Astoria in November. De Astoria show was zeer professioneel opgenomen met als resultaat een live album genaamd It's Electric. en het was ook meteen de eerste officiele DVD van Diamond Head. De DVD kwam uit in Augustus 2006 en bevatte bonus materiaal in de vorm van interviews en de studio opnames van All Will Be Revealed.

Diamon Head bracht hun nieuwe album What's In Your Head uit op het Livewire/Cargo label op 30 juli 2007 en ging de band op een UK en Europa tour, inclusief het KIT Festival in Duitsland en de headliner tour in Ierland en Hard Rock Hell.

In december 2007 ging men op tour als speciale gast van Thin Lizzy op hun 30ste verjaardags tour Live and Dangerous.

In augustus 2009 bracht Universal Records een triple Diamond Head CD uit met als titel The MCA Years, waarop geremasterde nummers stonden van Borrowed Time, Canterbury en Live at the Reading Festival. Ook stonden er bonus materiaal op dat bestond uit demo's welke tot op dat moment niet verschenen waren.

Het was de eerste uitgave van Borrowed Time en Caterbury op CD in de UK. De Reading set werd uitgebracht op Raw Fruit in 1992, maar men had de opnames gewist en de fans zoeken nu nog steeds naar deze uitvoering.

In 2010 tourde de band samen met Europe door het VK in de maand februari.

Brian Tatler's lang verwachtte auto-biografie Am I Evil is nu verkrijgbaar in een hardback eerste editie uitvoering waarvan slechts 500 stuks gedrukt worden. Het is nu verkrijgbaar voor alle Diamond Head fans over de hele wereld via hun website.

Trash metal dreunt al 25 jaar lang in onze oren. Er zijn veel bands die zich hetzelfde aanhoren, blind luisteren zou geen goed resultaat brengen als je de naam zou moeten noemen bij een nummer. Dus hoe verfrissend is het niet als een band er bovenuit steekt. En even ter waarschuwing, als je er te soft voor bent, kun je maar beter wegblijven. Want deze is zoals het hoort te zijn, ruw, wild, gemeen en grof, met het agressieve instinct van een roofdier.

Dit is PREDATORY VIOLENCE.

Nu is de tijd aangebroken om uit het beierse riool te kruipen en het systeem te laten zien hoe ziek de maatschappij werkelijk is. De band geeft een duidelijk statement af. Zoals veel soortgenoten zijn zij in hun werk nogal socio-kritisch zoals bijvoorbeeld in het nummer Hate Nation.

Opgericht in 2005
in Zuid Beieren, door A.Machine Gitaar en Zang, D. Emon op drums, Mr.Chris op Lead gitaar en J. Wolf op Bass, die alleen meenden Asskickin Trash Metal te moeten gaan spelen, die wordt gevierd als een orkaan van stenen. Slecht tot op het bot. In 2006 begon men met de overname van hun thuishaven, optreden na optreden. Al gauw bevond men zich zijde aan zijde met oude trashers van Onslaught, en optredens met de duitse GothMetal Masters van Lacrimas Profundere of de Tsjechische Death Metal Maniakken van Pandemia om er maar een paar te noemen. Drie Demo(n) cd's later tekende de band bij Killer Metal Records en nam men in het voorjaar van 2010 hun eerste officiële debut cd op, Hate Nation genaamd. Hate Nation is een Trash granaat zonder compromissen. Dit album verdiend gewoon een breder publiek. Hoogtepunten van de uitgave zijn voor de band de nummers Rage, Anger and Hate, Het slechte Slave to My Blade en het titelnummer Hate Nation, of de oorworm I am What I am. Het is een absoluut onderhoudend album voor fans van de traditionele metal maar ook voor de vrienden in het hardere genre. Trouwens, het studiowerk is klaar en hun tweede album Marked for Death zal gauw op de markt gebracht worden.

Na het geven van veel optredens in Tsjechie, luxemburg, Belgie, Oostenrijk en natuurlijk Duitsland, zijn ze er nu klaar voor om de rest van Europa te veroveren. Onderhoudzaamheid is gegarandeerd. De band weet precies hoe ze een memorable optreden moeten geven en een spreuk over hun publiek uit moet spreken. Eindelijk krijgt de band een kans iets over zich zelf te vertellen. Predatory Violence zijn 4 geboren "ass-kickers" zonder medogen. Belachelijke MoFo's op hun weg naar de hel, en er is niets wat ze op kan houden, dus maak je er maar klaar voor, open je gedachten, maak je lippen nat en geniet van deze hobbelige rit.

OUR SOCIETY IS A DISEASE....

ITS TIME TO MEET THE CURE.