CONCERT AGENDA ETERNAL ROCK

De langverwachte opvolger van het magische album The Time of No Time Evermore ligt eindelijk in de rekken, hoewel het album ook al te streamen was. The Devil's Blood behoeft geen introductie meer. Het is één van de meest originele en tegelijk één van de meest nostalgische bands die in West-Europa de afgelopen jaren naam maakte en uiteraard ook een trotse band van eigen bodem. De groep brengt al enkele jaren een leuke mix tussen psychedelische 60's en rockende 70's, gebracht op een occulte, satanistische manier. Bij deze dan de introductie van het nieuwe ritueel The Thousandfold Epicentre, een plaat die op basis van de lay-out al prijsgeeft dat het een perfectionistisch kantje bevat.

Het belooft een harde noot te zijn die gekraakt moet worden. Deze plaat is in zekere zin een terechte opvolger van zijn voorganger, al bewandelt de band toch deels een ander pad. Al vanaf de intro Unending Singularity wordt duidelijk dat zal worden ingespeeld op de psyche met deze plaat, iets wat doorheen alle nummers dan ook duidelijker aan bod komt dan bij The Time of No Time Evermore. Toch rockt The Devil's Blood nog steeds verder, met catchy nummers als Die The Death, tot experimentelere nummers als Cruel Lover. Het nummer She is dan wel weer een nummer dat wat meer aanleunt bij het ritme van de vorige plaat, maar met een erg knappe atmosferische overgang naar de titeltrack.

Het zit hem duidelijk wat in het gevoel dat je krijgt wanneer je luistert naar deze muziek. De proef op de som kan je het best nemen door te luisteren naar het nummer The Thousandfold Epicentre. Hier voel je de evolutie van de band mooi aan: de track begint vrij stevig te rocken, maar wordt nadien erg psychedelisch met duidelijk meer ruimte voor het sentiment in de zang. Het klinkt allemaal erg professioneel en verfijnd, maar het gaat er misschien net een tikje over. Het sublieme gevoel dat de vorige schijf me gaf vind ik maar deels terug op deze nieuwkomer, daar staat echter weer tegenover dat pure melancholische kunst gebracht wordt met Feverdance en vooral The Madness of Serpents. Wat een ongelofelijke duistere opbouw draagt dat laatste nummer met zich mee!

Veel hangt met deze release dus af van de smaak van de luisteraar, maar één ding is zeker: als je de vorige echt goed vond, dan lukt het met deze ook wel. Bepaalde aanhangers van het psychedelische ritueel zullen hier feller in opgaan, terwijl de rockers het misschien met iets minder moeten stellen. Zo doen bepaalde nummers als With The Channel House of Love en On The Wings of Gloria me minder, omdat ze flauwer klinken als Christ or Cocaine of I'll Be Your Ghost. Toch bewijst The Devil's Blood dat ze die schade ruim inhaalt op andere niveaus!

BRON ZWARE METALEN - YVES PELGRIMS