John Coghlan sloot zich bij de door Francis Rossi en Alan Lancaster nieuw gevormde band aan in 1962. De band bediende zich van een heel stel namen, inclusief Traffic Jam, voordat men Rick Parfitt tegen het lijf liep en zich in de late 60'er jaren STATUS QUO als uiteindelijke bandnaam aannam. Een hele serie hits, succesvolle wereldwijde tourneeën en televisie optredens zouden de volgende 20 jaar volgen. De hits waren o.a. PICTURES OF MATCHSTICK MEN, DOWN DOWN, CARORLINE, ROCKIN' ALL OVER THE WORLD en nog velen meer.

Toen Coglan STATUS QUO verliet in 1981, gedurende de repetities van hun nieuwe album ter ere van hun 20 jarig jubileum, nam hij zich voor om al zijn aandacht te vestigen op zijn eigen band DIESEL. Coghlan ging door met het weder oprichten van zijn band, sinds de eerste optredens deed men dit op part-time basis als John Coghlan's Diesel Band, samen met zijn vrienden uit de MARQUEE CLUB in Londen in 1977. De line-up voor deze debut show bestond uit Coghlan op drums, Bob Young op harmonica en achtergrond zang, Andy Brown bespeelde de Bass, Gordon Edwards (ex-Pretty Things) nam de toetsen voor zijn rekening, en de gitaristen John Fiddler (ex-Medicine Head) en Mickey Moody (ten tijde zat deze bij Whitesnake) en zanger en all-round man, Jackie Lynton. De show werd een groot succes, de band speelde ruim 3 uur, terwijl men maar een set had voorbereid van 90 minuten.

In 1983 toen John STATUS QUO verlaten had, was het tijd om al zijn tijd in zijn projekt te steken. De naam die hij koos voor het quartet was STRANGER, een quartet dat bestond uit een aantal van de beste muzikanten die je maar kon vinden. John Coghlan achter het drumstel, Ray Majors (ex Mott en British Lions), bassist Ian Ellis (ex- Savoy Brown en Steamhammer), en toetsenist Jeff Banister. De potentie van de band kon men al vroeg herkennen en zij begonnen hun carriere een succesvolle draai te geven door hun eigen nummers te schrijven en veel te oefenen op orgineel materiaal.

Later in dat jaar sloot John zich aan bij, een projekt dat "een zijlijn" projekt werd genoemd, een band genaamd ROCKERS. Deze 4 gasten met Coghlan op drum, Phil Lynott (later de grote voorman van Thin Lizzy) op bass, de gitaar en de zang kwamen voor rekening van Chas Hodges (van Chas 'n' Dave) op toetsen en Roy Wood (ex-Wizard en ELO en The Move) op gitaar en nog vele andere zaken, inclusief de zang. Deze all-star band wist een platencontract eruit te slepen en te tekenen bij CBS, voor het uitbrengen van een single met een medley van klassieke rock. De individuele segmenten van elk nummer werden bewerkt en gekoppeld aan de orignele compositie van Roy Wood, genaamd "WE ARE THE BOYS (Who make all the Noice). De uiteindelijke medley werd uitgebracht op zowel een 7" plaat als een 12" schijf onder de Wood's eigen "WE ARE THE BOYS" titel, eind november 1983.

Bij zijn volgende muzikale project ontmoette Coghlan wederom Ray Majors ( die recentelijk met de Kinks en Mott The Hoople had gewerkt); Coghlan en Majors werden voorgesteld aan een drietal muzikanten met in het achterhoofd een hele nieuwe formatie van de band. Naast de naamswijziging in PARTNERS IN CRIME (geïnspireerd op een verhaal van Agatha Christie) begon de band te werken aan wat nieuw demo-materiaal in de eerste maanden van 1994. Naast de aanwezigheid van zowel John Coghlan en Ray Majors, was de band aangevuld met Mac McCaffrey op bass, Mark de Vanchque (aka Mark Booty, speelde vroeger bij de band WILDLIFE) op toetsen en zanger Noel McCalla (ex Moon en Jody Street).

Het eerste nummer van PARTNERS IN CRIME dat uit kwam was genaamd "Hold On", voor het eerst uitgebracht in Oktober 1984 en geschreven door Trevor Rabin en voorheen opgenomen door de band YES voor hun in 1983 uitgebrachtte album "90125". Kort nadat zij dit nummer uitbrachten zouden zij ook hun eerste optreden hebben in de MARQUEE CLUB in London op 13 november. Het materiaal van deze live-set was een showcase voor de nummers die uiteindelijk op het eerste album zouden komen. De band speelde 9 van de 10 nummers die op het album zouden verschijnen. Men speelde 1 nummer genaamd "Gypsy Tricks" uiteindelijk 2 keer. 1 keer tijdens de show en de tweede keer als toegift. Er was maar 1 nummer dat de Partners die avond speelden maar nooit uitbrachten, (DON'T LET IT) SLIP SLIDE AWAY.

Het "Organised Crime" album van THE PARTNERS IN CRIME, werd uiteindelijk in mei 1985 uitgebracht en bracht prachtige reviews voort in de muzikale media, in feite zeiden ze dat de band de nieuwste AOR sensatie was. Ondanks de groeiende populariteit leek de platenmaatschappij niet de steun en de voorzieningen aan de band te leveren die ze verdienden, met de consequentie dat het album hetzelfde lot onderging als de voorgaande 3 singles. Ondanks dat de verkoopcijfers bij ieder nieuw album stegen, behaalde men nooit een plaats in de hitlijsten. Zonder meer was de factor "geen succes" de bepalende factor dat de band uiteindelijk maar enkele maanden na het uitbrengen van het album "Partners in Crime", er noodgedwongen mee ophield.

Coghlan ging verder met zijn band DIESEL op tour, constant wisseldend van muzikanten, gedurende de daarop volgende 3 jaar. De band speelde voornamelijk in cafés en clubs en genoten groot succes als een liveband die hun fans nooit in de steek liet of niet tevreden stelde met hun mix van op hard-rock blues gebaseerd materiaal. Enkele van de meest notoire muzikanten namen in deze periode deel aan de band. Namen zoals Charlie McCracken (ex-Rory Gallagher), Dave Lloyd (ex-Nutz en Rage) en de gitaristen Bernie Mardsen, Mick Moody en Ray Minhinnett (de laatste twee namen werkten ook lange tijd samen aan verschillende projecten van Bob Young).

De daarop volgende augustus zag men Coghlan opduiken met een nieuwe line-up van de band, waarvan het gerucht ging dat ze hun allereerste single zouden gaan uitbrengen op het label van een kleine engelse platenmaatschappij, alwaar men zich een contract verdiend had. Het nummer zou "Licensed to Rock" gaan heten en het zou uitkomen ergens in september 1988. De line-up van de band die de single zou opnemen bestond uit Coghlan op drums, John Verity op gitaar en zang, Jeff Brown op bass en Ray Minhinnett op gitaar.

Na een complete tour met DIESEL te hebben afgwerkt, besloot John Coghlan de band heel even te laten voor het was, zodat hij naar Australië kon vliegen om wederom samen te gaan werken met Alan Lancaster, die recentelijk afscheid had genomen van de succesband "PARTY BOYS", en hem had uitgenodigd om een nieuwe band samen te stellen met de Australische gitarist John Brewster, genaamd THE BOMBERS. John werkte met veel plezier bij deze band, maar was toch blij om weer in het VK te zijn in 1990.

Na Australië, in de vroege jaren 90, bestond de line-up van DIESEL weer eens uit voormalig STATUS QUO road-manager en schrijver Bob Young. Samen met Coghlan waren bij de band ook zanger Phil May (ex-Pretty Things), gitarist Ray Minhinnet, Chris Stewart (ex-Frankie Miller en Joe Cocker)op bass en toetstenist Hilly Briggs. De band tourde regelmatig en trad op met een zeer gevarieerd arsenaal aan nummers, welke ook covers als orginele eigen nummers inhielden. Op een "standaard" avond werden er nummer ten gehore gebracht als Big Boss Man', 'Steamy Windows', 'Bad Case Of Lovin' You (Doctor Doctor)', begeleid door zelfgeschreven nummers als 'Turn Me Loose', 'Ain't Got No Money' en 'One Way To Roll'.

John Coghlan startte met zijn eigen band "JOHN COGHLAN'S QUO" in de late jaren 90. Sindsdien tourt de band door Europa en het VK met veel succes en een wisselende line-up, met onder andere Paul Carr, Mike Grady, Jon Bowers en een arsenaal aan bassisten. De band speelt alle nummers van STATUS QUO uit de periode Coghlan: 1962 - 1982.